Verlangen naar licht en leven Verlangen naar licht en leven
We hebben enerverende weken achter de rug. Opgeschrikt, eerst door het overlijden van Karin Grijpstra, en in tweede instantie later in de week toen bekend werd dat het om een misdrijf ging, zijn we nog een keer flink geschrokken allemaal. Al onze drie dorpen zijn geraakt. Familie en vrienden moeten verder zonder haar, het gemis zal blijvend zijn. Wij allemaal moeten verder met deze realiteit: dat er zo dichtbij huis zo iets gruwelijks is gebeurd dat de dood het gevolg is. Er zijn heel veel vragen, er is onzekerheid en angst, gevoelens van onveiligheid, wantrouwen. Dat zijn allemaal nare spelbrekers voor een zorgeloos leven. We kunnen niet anders dan afwachten en hopen dat er op een gegeven moment meer duidelijkheid komt over wat er precies gebeurd is. Dat zal waarschijnlijk voor een deel rust geven, als we dat weten. Maar ook als die duidelijkheid er niet komt, zullen we met elkaar verder moeten. Zorgeloos zal het leven voorlopig voor heel veel mensen niet snel meer worden.

Maar we kunnen elkaar wel steunen, bijvoorbeeld door extra op elkaar te letten en om elkaar te denken, door zorgen te delen en angst niet op te kroppen, maar het ook niet groter te laten worden dan we aankunnen. Laten we ook daarin om elkaar denken, voor elkaar zorgen en er voor elkaar zijn. Onze zorg, onze aandacht en onze gebeden gaan in de eerste plaats uit naar het gezin van Karin en de families Grijpstra en Hofman, zij zijn de grootste slachtoffers van dit drama.
In deze dagen van angst en rouw, leven we in de kerk toe naar Pasen, het feest van de opstanding. Het feest van leven, dat sterker blijkt dan de dood.
We verlangen ernaar op dagen dat de zon zich niet laat zien. Grijze luchten, natte straten, de storm die om het huis raast. Wat kunnen we dan verlangen naar licht en naar leven.
We verlangen ernaar op dagen van lusteloosheid en onverschilligheid. Als we de energie niet hebben om er op uit te gaan, de schouders er onder te zetten, de moed er in te houden. Wat kunnen we dan verlangen naar licht en naar leven.
We verlangen ernaar op dagen van ziekte en pijn. Als we geen kant uit kunnen, gevangen in ons zieke lijf, in de ban van pijn, bang voor wat komen gaat. Wat kunnen we dan verlangen naar licht en naar leven.
We verlangen ernaar op dagen van rouw en verdriet. Als we lamgeslagen zijn of overspoeld door emoties, als we missen wie er niet meer is. Wat kunnen we dan verlangen naar licht en naar leven.
We verlangen ernaar op dagen dat ruw geweld zomaar onze dorpen binnen is gekomen. Als het leven van een vriendin, moeder, dochter, buurvrouw, zo brutaal is afgebroken. God, wat verlangen we dan naar licht en naar leven.

Met vriendelijke groet, Ds. Mirjam Hulzebos
 
terug