Het geheim Het geheim
“Ze wijdden zich trouw aan het onderricht, dat de apostelen gaven aan de onderlinge gemeenschap, het breken van het brood en het gebed.” (Handelingen 2:42)

Ieder jaar weer als we Pinksteren vieren, lezen we met verwondering en tegelijk met beschaming van dat nieuwe leven dat toen ontsprong. Die machtige aanval op de wereld, die onweerstaanbare kracht van die eerste Christengemeente.
Verwonderd vragen we ons af: hoe kon dat toch allemaal?
Dat waren toch ook maar gewone mensen net als wij? En de wereld van toen zat toch niet op het Evangelie te springen? Was er ook toen niet ongeloof, bijgeloof, onkunde en onverschilligheid, net zo goed als in onze dagen? Wat was toch het geheim van die mensen? Kon de Heilige Geest met hen meer bereiken dan met ons?
Lukas vertelt in zijn beschrijving van die eerste gemeente iets wat daar toch wel mee te maken moet hebben. Zij waren volhardend. Zij lieten zich niet van hun stuk brengen. Zij zetten door. En als we ons afvragen: waarmee? Dan waren dat toch eigenlijk dingen die wij eerlijk gezegd helemaal niet zo wereldschokkend vinden: het onderwijs van de apostelen, de gemeenschap, Avondmaal vieren en bidden.
En toch, als je er over nadenkt, zijn dat juist de dingen die een mensenleven ingrijpend kunnen veranderen. Onderwijs van de apostelen. Er waren mannen, gezonden door de Heer; ze spraken van wat ze hadden gezien en gehoord van die Ene die alles nieuw wil maken. En de gemeente besefte: we hebben het nodig daar steeds weer van te horen en te leren. De vorm kan veranderen, maar het onderwezen worden moet blijven. De Geest maakt leergierig. En dan het besef van gemeenschap: ik ben niet op mijzelf en ik ben er niet voor mijzelf, maar ik hoor bij het volk van God. Ook dat is iets wat je steeds weer moet ontdekken en nieuw beleven.
De volharding daarin kan pijn en vreugde met zich meebrengen, soms beide door elkaar. Maar het is wel kenmerkend voor het leven uit de Geest.
Bij het derde punt gaan we ons helemaal onrustig voelen: natuurlijk kennen we het Heilig Avondmaal, maar hoe weinig beheert het ons geloofsleven.
Waarom hebben we het gemaakt tot iets extra’s, iets aparts voor een bijzondere gelegenheid? Hebben we de sacramentsbeleving niet te zeer naar de achtergrond gedrongen? En het gebed? Zijn er niet een massa dingen waarover we meer praten en redeneren dan dat we er voor bidden? Bidden we vooral om de leiding en de kracht van de Heilige Geest in ons persoonlijk leven, maar ook in ons samenleven als gemeente van onze Here Jezus Christus. Bidden we om het vuur van de Pinkstergeest!

“Wij teren op het woord,
het brood van God gegeven,
dat mededeelzaam is
en kracht geeft en nieuw leven.
Dus zeg en zing het voort,
geef uit met gulle hand
dit manna voor elk hart,
dit voedsel voor elk land.”
Lied 687: 3

Ds. Joh. Bakker
terug